splath yazdı:
Çok tuhaf şeyler oluyor hayatta, bir arkadaşımın çok yakın akrabası ( bu bir erkekti ) karısını sevmediği için evini ,yolunu ayırdı hatta hayatına başka bir kadını dahil etti ama ne yaptıysa o sadık karısından kurtulamadı. Şimdi burada sözkonusu olan sadakat midir yoksa o insanı malı gibi görmek ve ancak ben izin verirsem gidebilirsin mi demektir

İnsanlar olanak olsa ,kolayca evlenmeseler aldatmalar daha az olurdu belki.
Yani insanları evliliğe yönlendiren toplumsal baskı olmasaydı ve sevgililer birlikte özgürce yaşasyabilselerdi,aldatmaya herhalde gerek duymaz başka birisine ilgi duyduklarında kolayca ayrılabilirlerdi.

Ama evlilik hiç bir zaman sadece (iki insanın sadakate dayalı ahlaki bir söz vermesi anlamında ) evlilik değildir.
Evliliğin ekonomi politik anlamda büyük değeri var.Öncelikle "miras hukuku"...Kapitalizm ancak ailenin mirası çocuklara aktarıldıkça yaşayabilir.Zira sermaye birikimi bu şekile gerçekleşir.Osmanlıda bu günkü gibi miras hukuku olmadığı için sermaye birikimi olmadı.Dolayısı ile sanayi devrimi batıdaki gibi gerçekleşmedi.Osmanlıda beylere,sipahilere padişah tarafından kullanımlık verilen toprağa söz konusu kişi öldükten sonra el konurdu.Osmanlıda miras hukuku olmadığı gibi soyadı da yoktur zaten.Sokullu Mehmet Paşa,Merzifonlu Kara Mustafa paşa gibi memleket adları ile ayırd edilirdi (ya da III.Selim gibi numaralar ile)

Soyadı kanunu ve hukuki tedbirler ile miras hukuku ve sermaye birikimi başlamıştır Türkiyede.

Evlilik bağı bu nedenle özellikle gözetilen bir bağ olmuştur.Aşk-meşk ikinci planda gelir.Birinci ve ikinci dünya savaşı sonrasında nüfus epeyce azaldığından neredeyse tüm dünyada çocuk patlaması yaşandı.
İnsan neslinin devamı ve ekonomik gelişme ancak çocuk sahibi olmakla yani evlilikle mümkün olabilir.

Evliliğin duygularla bir ilişkisi olmadığını ekstrem biçimde düşünenlerden birisi Kanttı.Kendisi de hiç evlenmemiş bu filozof evliliği "erişkin iki insanın birbirlerinin cinsel uzuvlarını kullanmak üzere aralarında yaptıkları sözleşme" olarak tanımlamıştı.

Genllikle evliliğin aşk ile yapılması gerektiğine dair bir mit dolaşır ortada.Ancak aşk evliliği diye yapılan evliliklerin en kadarı aşk evliliğidir acaba?Zira aşk gençlik döneminde bir çırpıda tutunulup tüketilen bir şey değildir.Aşkın-aşık olmanın yaşam boyu sürme potansiyeli vardır.

Genellikle askerliğini yapmış,ya da okulunu bitirmiş bir işe girmiş erkek bir kızla alelacele evlendirilir.Ya da çıkıyorlarsa aileler tarafından "artık bunu resmi bir şeye (nişan gibi) bağlayın çocuklar" denir.Aşkın ne olduğunu bilmeden bir sürü insan hayatın gereklerini yerine getirmek üzere evlenir.Daha ne olduğunu anlamadan bir de çocuk sahibi olur.

Ancak iç dünyalarında hala yaşattıkları bazı (ideal) karşı cins imgeleri evlendiler diye aniden sırra kadem basmadığından ister istemez hayal kurmaya devam ederler..Hayal kurduklarını görünce de kendilerini ayıplar ve suçlu hissederler.Sonra bir gün hayallerine uygun birisi ile karşılaşınca aşık olduklarını hissederler.Bu noktada "aldatma" mevzusu ortaya çıkar.Toplumun aşka meşke evliliği kurban edecek hali yoktur.O yüzden "aldatmak" yasakdır.Hatta "ayrılmak da ayıptır"..Adam gibi kadın da adamda evde oturup çocuklarını büyütmelidir.

Böyle devam eden bir aşk filmini sonuna kadar izlemek ister miydiniz?Çok sıkıcı olurdu...O yüzden her filmin her dizinin bir yerinde aşk var...İnsanlar artık kendilerinin duygusal olarak yaşayamadıkları duyguları yaşayan kahramanlar aşık olurken,aldatırken,aldatılırken seyrediyor ve sonunda "işte film canım ne olacak" diyerek kendi rutin ve sıkıcı hayatlarına devam ediyorlar.

Belki de "aldatmak" denilen şey "insanların kendilerinden bile sakladıkları küçük aşk arayışlarıdır"... Deneme yanılma ile yapılan kendini bulma girişimleridir.Bolca suçluluk ve gözyaşı eşliğinde yaşanan ihanet hikayeleridir de...

Ben herkesin bir diğeri gibi yaşaması gerektiğini düşünmüyorum.İnsanlar nasıl yaşayacaklarına inançları,konjonktürel durumları ve şansları ile bir karar verirler.Bu kararlar biribirinin aynı olmayacaktır.Saygı göstermek gerekir.

Genellikle askerliğini yapmış,ya da okulunu bitirmiş bir işe girmiş erkek bir kızla alelacele evlendirilir.Ya da çıkıyorlarsa aileler tarafından "artık bunu resmi bir şeye (nişan gibi) bağlayın çocuklar" denir.Aşkın ne olduğunu bilmeden bir sürü insan hayatın gereklerini yerine getirmek üzere evlenir.Daha ne olduğunu anlamadan bir de çocuk sahibi olur.

Ancak iç dünyalarında hala yaşattıkları bazı (ideal) karşı cins imgeleri evlendiler diye aniden sırra kadem basmadığından ister istemez hayal kurmaya devam ederler..Hayal kurduklarını görünce de kendilerini ayıplar ve suçlu hissederler.Sonra bir gün hayallerine uygun birisi ile karşılaşınca aşık olduklarını hissederler.Bu noktada "aldatma" mevzusu ortaya çıkar.Toplumun aşka meşke evliliği kurban edecek hali yoktur.O yüzden "aldatmak" yasakdır.Hatta "ayrılmak da ayıptır"..Adam gibi kadın da adamda evde oturup çocuklarını büyütmelidir.

Böyle devam eden bir aşk filmini sonuna kadar izlemek ister miydiniz?Çok sıkıcı olurdu...O yüzden her filmin her dizinin bir yerinde aşk var...İnsanlar artık kendilerinin duygusal olarak yaşayamadıkları duyguları yaşayan kahramanlar aşık olurken,aldatırken,aldatılırken seyrediyor ve sonunda "işte film canım ne olacak" diyerek kendi rutin ve sıkıcı hayatlarına devam ediyorlar.

Belki de "aldatmak" denilen şey "insanların kendilerinden bile sakladıkları küçük aşk arayışlarıdır"... Deneme yanılma ile yapılan kendini bulma girişimleridir.Bolca suçluluk ve gözyaşı eşliğinde yaşanan ihanet hikayeleridir de...