Teselli mekanizmaları ile üzüntü derecesi birbirine karışmış gibi geldi metin...Erkeklerin şiddete başvurması daha çok üzüldüklerinden değil toplumsal olarak kabul edilmeyen bir duruma düşmeleri ile ilgili.Yani adam kadını sevmese , hiç değer vermese ve üzülmese bile kendini aldattı diye kadını öldürebilir.Sosyal rol diyelim..

Kadında ne kadar "her erkek yapar" sözünü içinden tesbih gibi geçirmeye çalışsa da kahrolabilir.Ama şiddet toplumda kadına uygun görülmez,o yüzden daha az şiddet uygulamaya kalkar belki.Bu arada kocasını öldüren,erkeklik organını kesen kadınlarda var unutmamak lazım...

Doğaya baktıgımızda da genellikle dişi ezilir. Örneğin erkek aslan bir dişi aslanla çiftleştiginde ve dişi aslanın yavruları oldugunda , tekrara çiftleşme döneminde dişi aslanın kendisi ile çiftleşmesi için erkek aslan dişi aslanın yavrularını öldürür anne bu süre zarfında yavrularını korumak için herşeyi yapıyor gerekirse aç kalıyor ama yinede yavrularının yanından ayrılmıyor en sonunda sütü biter bi şeyler yemesi gerekir ayrılır genellikle geri geldiginde yavrularının parçalanmış postunu bulur ve tekrar erkek aslanla çiftleşmek zorunda kalır bunu bi belgeselde izlemiştim . şimdi konu ile ne bağlantısı var diyeceksiniz aslında konuyu üremeye getirmek istedim yani bence hayvanlar aleminde erkekler tamamiyle belden aşagılarının zevkini düşünür ama dişiler üreme bilincindedir. topluma baktıgımızda genel evlerde kadınlar için çalışan erkek görülmemiştir bunun sebebi erkeklerin dogada daha baskın ve bilinçsiz olmasımı?????????

İnsanlar olarak, işimize geldiği durumlarda, doğayı ve başka canlıları örnek alıyoruz kendimize, gibi geliyor bana...
yavrularını yiyen anne hayvanlar da pek çok, ama biz "kutsal anne" imajını bir şekilde korumalıyız... ve insan erkeğinin aklının diğer dişilerde olmasını da doğayla ilişkilendirmek de pek tatlı bir kolaycılık...
doğadaki diğer canlılardan farklı bir sürü özelliğimizi, insan olarak da atalarımızdan bugüne, değişmiş bir çok özelliğimizi görmezden gelerek, erkeklerin poligamisine yeşil ışık yakmak, kimlerin çıkarına hizmet etmekte, kimlerin ekmeğine yağ sürmekte acaba?
öyle ya da böyle, bugünkü durumda bile, sadece ve sadece, kadınların çoğunluğunun gelir durumunu yükseltin, mesela şimdikinin 4-5 katına, bakalım ilişki dengeleri nasıl değişecek? Kaldı ki, buna bir de eğitimi, kadınlara yönelik sosyal ve teknolojik refah düzeyi arttırımını eklerseniz, -erkekler halihazırdaki durumlarında kalsa bile- görün bakalım neler oluyor???

Ben bu konuda kadınların toplum tarafından sindirildiğini düşünüyorum. Erkek egemen bir toplumda kuralların kaynağı da daha çok erkekler olduğuna göre kurallar elbette erkekleri kayıracaktır. Aldatan erkeklerin çoğu eşleri tarafından affediliyor (?) Erkeğin düzeni bozulmamış oluyor böylece, diğer yandan dışarıda istediği gibi bir hayatı da oluyor. Burada affın gerekçesi nedir'e bakmak gerekiyor sanırım. Kadın çalışmıyorsa ( istediği halde çalışması engellenmişse ), çocukları varsa ve gidecek bir yeri yoksa belki mazur görülebilir ama çalışan, yüklüce maaş alan ,kimseye muhtaç olmayan kadınlar bunu niye yapıyorlar anlamak çok zor(?) Bu şekilde affa uğramış bir adamla neyi paylaşabilir insan ??

Bu konuyla ilgili olduğunu düşündüğüm bir yazı Can Dündar'dan, tuhaf ve saçma.

http://www.milliyet.com.tr/Yazar.aspx?a ... dar&ver=48

O yazıda Can Dündar yazmış ki:



Mine diyor ki:
İnsanın gücü ile ilişkili olmasın bu ya da çaresizliğin öğrettiği bir davranış biçimi?
Erkek, fiziksel gücü ile kadının başkasıyla fiziksel beraberliğini engelleyebileceğini, ama ruhunu kafese sokamayacağını öğrenmiştir, işte orada durmak zorunda kalır…
Kadın da erkeğin fiziksel beraberliğini fiziksel olarak engelleyemeyeceğini bilir, bari evde olsun ya da “bari sevmeden yapsın”la avunur, bu arada hafiften, sevilmeden yatılan kadının aşağılanması yoluyla içsel denge de kurulmaya çalışılır…

Başka bakış açıları bulmak da mümkün… istisnalar ise her zaman olabilir.

Kadının “yürek”çi oluşu, erkeğin “etek” zaafiyetleri, kadınlar için bir yem gibi atılıyor bazen, bazen pohpohlamak için, sanki…
Gaza gelmeyelim, arkadaşlar, aldatma aldatmadır, azı-çoğu, iyisi, kötüsü olmaz…Yeter ki savunma mekanizmalarında kaybolmadan, bilerek, isteyerek, ne yaptığını ve sonuçlarını kabul ederek, özgür irade ile yürüsün her şey…

Çok acımasız bir feminist söylem gelebilir ilk bakışta, ama ben bir humanistim…

Can Dündar'ın kendisi açısından da yürek-etek meselesine bakışı nasıl acaba? Aşağıdaki açıklamaları, kısmen fikir verici, belki, tamamen değil ama...
"Sevdim, eşime söyledim, tamam" mı?
Söyleyince aldatma bitmiş mi oluyor?
Can Dündar gibi biri için (kadınlar cephesinde sadakatin, aşkın, romantizmin kalesi) "ortalama" gruba girmek, prestij kaybetmek midir?
Yoksa bazı kesimlerce "suç" kabul edilen bir eylemin hafifletilmesi (normalleşmesi) midir? Ya da yürekle yapıldığı için, kadınlarınki gibi, saygın bir durum mu kabul edilmelidir?

Çok karışık işler değil mi?
Nedir bu işin doğrusu?
Ya da var mıdır tek bir doğru????



Mine sordu:
Canlandırın, durum şöyle mi gelişmiş?
"Bir film galasına Can Dündar sevgilisinin elinden tutarak geldi, gazeteciler üşüşünce de 'yeni aşkım, eşim biliyor, boşanmak için de başvurduk' ya da 'şimdilik böyle ayrı ayrı idare edeceğiz' ya da 'iki kişiye aşığım' ya da 'vs vs' dedi" mi,
yoksa, yalnız ikisinin bindiği bir deniz taksisinde denizin ortasında öpüşürken görüntülendikten sonra mı duydu insanlar?

İşte sorun ilk başta burada, galiba... ötesi, ahlak kavramı bile belki, gerçekten subjektif...

Bence Can çok güzel noktayı koymuş...gerçekten yaşananlar işte bunlar

Evlilik ve aile olmadan birlikte olan insanların da birbirini aldatmasından söz ediyoruz ama...
"sadakat", evlilik dışı ilişkiler için de önemli ve geçerli değil mi?
Açıkçası, daldan dala konmayı, bir çeşit farklı yerlerde şubeler açmayı, sanatçı duyarlılığıyla özdeşleştirmek, sadece bu davranış biçimlerini haklılaştırma çabasından ve sürmesine yeşil ışık yakmaktan başka bir şey gibi gelmiyor bana... beğendiğimiz, sevdiğimiz insanlar yapınca, duyarlılık, yaratıcılığın besini olan aşk, başkaları yapınca aldatma...

Bu durumun doğruluğu, yanlışlığı, kaçınılır veya kaçınılmazlığı göreceli, ama göreceli olmayan şey şu ki; aşk ilişkisi de bir "sözleşme" dir, duyguların yazılı veya sözlü olmayan bir sözleşmesidir... elbette, bir taraf tarafından fesih mümkündür, olabilmelidir de, ama her farklı adım, tarafların bilgisi dahilinde olmalıdır, öncelikle... bunun eşanlamı dürüstlüktür, samimiyettir, o zaman, aldatma kavramı bu ilişkide kendine yer bulamaz...

Çok güzel ifade etmişsin Minmis